Biogram

Historyk sztuki, badacz dziejów architektury i rzeźby dekoracyjnej, roli tradycji antycznej w sztuce, polsko-włoskich relacji artystycznych oraz związków historii sztuki z historią idei.

Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim (1958) pracował w Oddziale Zbiorów Graficznych Biblioteki Jagiellońskiej. Doktorat obronił w 1964 r. na UJ, a od 1967 r. prowadzi badania w Instytucie Sztuki PAN w Warszawie, gdzie uzyskał habilitację (1971). Od 1979 r. jest profesorem nadzwyczajnym, od 1990 – zwyczajnym.

W l. 1965–66 przebywał na stażu zagranicznym na Uniwersytecie w Bolonii. W l. 1973–1978 był zastępcą dyrektora Instytutu Sztuki PAN, a w l. 1978–1999 – jego dyrektorem. Od r. 1999 kieruje Zakładem Historii Sztuk Plastycznych. Redaktor naczelny „Polish Art Studies” (1979–1980) oraz „Biuletynu Historii Sztuki” (1982–1988, 2002–).

Członek PAN, PAU, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Ateneo Veneto w Wenecji, Scientific Council of Europa Nostra, Accademia Clementina w Bolonii, Académie Européenne des Science, des Arts et des Lettre w Paryżu.

Należy do Rady Muzeum przy Zamku Królewskim w Warszawie, Rady Powierniczej Zamku Królewskiego w Warszawie, Rady Naukowo-Konserwatorskiej Muzeum Radziwiłłów w Nieborowie i Arkadii, Rady Konsultacyjnej Fundacji Zbiorów im. Ciechanowieckich przy Zamku Królewskim w Warszawie.

W 1963 r. otrzymał Nagrodę Naukową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Jest dwukrotnym laureatem Nagrody Naukowej Wydziału I PAN (1975, 1982), Nagrody im. Gottfrieda von Herdera Uniwersytetu Wiedeńskiego (2003), Nagrody im. Jana Długosza (2008) oraz Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej w zakresie nauk humanistycznych i społecznych (2008).

Ordery i odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi (1980), Krzyż Kawalerski (1988) i Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1999), Złota Odznaka i Medal 600-lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego (1964), Medal 25-lecia PAN (1978). W 2012 r. na wniosek Collegium Artium został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

street

Stanisław Mossakowski, King Sigismund chapel at Cracow cathedral (1515–1533)
Cracow 2012

Prof. Mossakowski jest autorem ponad 150 publikacji w języku polskim, angielskim, włoskim, francuskim i niemieckim. Za jego najważniejsze osiągnięcia uważane są opracowania dotyczące polskich budowli nowożytnych, m.in. Pałacu Krasińskich, Ujazdowskiego w Warszawie, kościoła św. Anny w Krakowie, całej twórczości architekta Tylmana z Gameren, kaplicy elektorskiej przy katedrze we Wrocławiu, a przede wszystkim monografia Kaplicy Zygmuntowskiej – wynik ponad 30-letnich studiów. To wybitne dzieło opublikowane w języku polskim (2007) i angielskim (2012) ma fundamentalne znaczenie dla badań nad europejskim renesansem i tradycją antyczną w sztuce nowożytnej.

Wybrane książki: Tylman z Gameren. Architekt polskiego baroku (1973, wyd. niem. 1994, zmienione wyd. pol. 2012); Sztuka jako świadectwo czasu. Studia z pogranicza historii sztuki i historii idei (1981); Orbis Polonus. Studia z historii sztuki XVII–XVIII wieku (2002); Kaplica Zygmuntowska (1515–1533). Problematyka artystyczna i ideowa mauzoleum króla Zygmunta I (2007, zmienione wyd. ang. 2012); Rezydencja królewska na Wawelu w czasach Zygmunta Starego. Program użytkowy i ceremonialny (2013); Pałac królewski Zygmunta I na Wawelu jako dzieło renesansowe (2015).

Bibliografia podmiotowa

Wanda Mossakowska, Bibliografia prac Stanisława Mossakowskiego [w:] Artes atque humaniora. Studia Stanislao Mossakowski sexagenario dicata, red. Andrzej Rottermund, Jerzy Miziołek, Mieczysław Morka, Piotr Paszkiewicz, Warszawa 1998, s. 449–455

Bibliografia przedmiotowa (wybór)

  1. Magdalena Bajer, Mossakowscy, „Forum Akademickie”, 15 (2008), nr 4, s. 58–59
  2. Jan K. Ostrowski, Nauce poświęcił całe życie. Laudacja na odnowienie doktoratu prof. Stanisława Mossakowskiego, „Alma Mater”, 2015, nr 171/172, s. 38–39